Decálogo de propósitos para 2012… ¡Feliz año a todos!

“Acostumbrarse es otra forma de morir”
Dulce Chacón
“Be the change  you want to see in the world”
Mahatma Gandhi

  1. Apagar el despertador con la regadera. El móvil no.
  2. Ducharse con las sábanas y las mantas puestas. Los calcetines pueden quedar fuera.
  3. Insonorizar la prima de riesgo y los ataques especulativos cuando se menten en la radio.
  4. Andar con tacones por la casa y salir descalza a la calle. Con dos portales a la derecha llega, cuestión de actitud.
  5. Llevar flores a la más bruja de la oficina, y una verruga de plástico, y una escoba.
  6. Nadar cuarenta largos de sol y veinte de huevo frito. Cuando haga frío, mejor hacer el muerto.
  7. Añadir un poema al menú del día. Y no es poema o café.
  8. Hacer fotos a las personas buenas y compartirlas por la red. Todo se pega.
  9. Bailar Siniestro Total en la cola del supermercado,  tango en la carnicería, danza del vientre en la del banco. En la del bingo, mejor cantar.
  10. Leer con las luces apagadas y los ojos cerrados. Soñar vale.

Posted in Castellano, En verso, Life, Muffins, Nos ponemos algo literari@s, Te lo digo con una foto | 1 Comment

The Artist, Melancholia, Habemus Papam: the best European cinema

I had already said it once, and I have the same opinion again with the last three movies I have watched in a row in the cinema: European movies rock. They just leave outside what it is unnecesary and concentrate on the core of the issue: Good script + great interpretation + beautiful photography =  fantastic movie.

These are the three movies I have loved and do follow this magical recipe:

The artist (2011), Michel Hazanavicius, France:


Melancholia (2011), Lars von Trier, Denmark:


Habemus papam (2011), Nanni Moretti, Italy:

Posted in Cinema (é un paraíso), English, Europa/Europe/l'Europe!, Muffins | Leave a comment

Un poema de Olvido García Valdés

del libro “Y todos estábamos vivos” (Tuquets, 2006) que me regaló Sara. ¡Gracias!

Posted in Castellano, En verso, Muffins | 2 Comments

Septiembre

Septiembre es el mes de la vuelta. A los estudios. Al trabajo. De las vacaciones. Del verano. A la rutina.  A las obligaciones y  las cosas serias. La rentrée.

También es el mes de planear y de plantearse propósitos. Por mis septiembres han ido pasando todo tipo de matrículas a cursillos: de alemán, danza del vientre, portugués, fotografía, taller de escritura o gimnasio… Y mes,  a mayores, de fijarse ciertos objetivos con más determinación aprovechando la energía adquirida durante el período estival. Sin embargo, este septiembre ha sido distinto. Me ha pillado con la marcha cambiada, y me da a mí que no soy la única. Tal vez porque poder planear se ha convertido en un lujo para muchos.

Así que septiembre ha llegado de sopetón y sin enterarme me he visto pegada a una maleta y dando algunos tumbos. Poco tiempo he tenido de planificar nada o de pensar en los  propósitos. De arrancar y poner el corazoncito y la cabeza a funcionar en línea recta. He llegado a notar que tenía una tuerca en el cuello para darle vueltas, como la que llevan esos muñecos mecánicos que al cabo de un tiempo se quedan, así, sin fuelle.

Y es entonces al final de este mes fatídico que llegan días de sol y de verano, se llenan las playas y dicen que tendremos calor hasta los veintitantos de octubre.  Y pienso que igual es una oportunidad. Que quizás sólo vayamos con un mes de retraso. Que los octubres son los nuevos septiembres. Así que a ver qué planeamos con ganas. Que nos han dado una nueva oportunidad, caramba.

En día muy oportuno ha caído en mis manos el poemario de Javier Cánaves Al fin has conseguido que odie el blues (Hiperión, 2003), os dejo con este poema certero del libro:

Septiembre

Sillas amontonadas… Las primeras
farolas se iluminan, aunque aún
le quedan a esta tarde unos minutos.
Sobre las rocas, sin pudor ni alardes,
las heridas resecas que el salitre
dejó en el armazón de aquel llaüt.
Derrotero implacable, todo avanza
en busca de su fin. Del otro lado,
sillas amontonadas, inservibles
-ahora que el sol ya busca otros veranos-
como el recuerdo de los días buenos
en mitad de un diluvio o de un adiós.

 Y con unas estampas de mi viaje septembrero a Helsinki (para verlas en buen tamaño, hay que hacer doble click sobre la imagen):

Posted in Castellano, En verso, Muffins, Te lo digo con una foto, Viaxar - To Travel | 5 Comments

Enferma

De súpeto lémbrome de cando era nena, arrancaba o frío do inverno e decatábame de que o verán estaba a piques de rematar,  non tiña ganas de xogar, só de estar na casa deitada, pensando, deixando que palabras e bolboretas murchas entrasen e saísen. Dicíalle a miña irmá ¨Síntome enferma¨.

Supoño que a palabra melancolía non  cabe aínda no vocabulario dos nenos.

Posted in Galego, Muffins, Nos ponemos algo literari@s, Te lo digo con una foto | 2 Comments

E marcho

Non sei se é posible afacerse á incerteza, pero desde logo non queda máis remedio que vivir con ela, como quen vive coa choiva en Galicia. Éche o que hai. Erguerse cada día pendente do diferencial da débeda, de se haberá outro país rescatado ou cantas persoas reivindicando liberdade se cargou o ditador de quenda na última manifestación… Neste mundo de incertezas vivimos.

O que nós palpamos é a certidumbre pegañenta que parece non querer diluírse: ter cada vez a máis xente próxima no paro, os mesmos ollos negros cravados pedíndonos comida, os ollos que xa se apagaron por quen os incendiu co odio…Neste mundo de certidumbre tamén vivimos.

Eu, polo de agora, viaxo, a pór en dúbida máis incertezas, a recoñecer de preto máis ollos, a pisar máis terras fértiles que me falen baixiño, a afastarme desta dependencia constante de saber o que ocorre mentras pouquiño podemos facer sobre o que ocorre.

A deixarse levar pola ledicia doutras cores.

Felices vacacións, hasta setembro.

Posted in Galego, Muffins, Te lo digo con una foto, Viaxar - To Travel | Leave a comment

El hombre de gris

Este es el poema en el que existe un hombre sentado, un hombre que está vestido de gris, que viaja a visitar a otro hombre que ni siquiera conoce, a un hombre que también ha tomado el tranvía y viaja a su encuentro y que va pensando lo mismo que el otro hombre de gris.

Este es el poema donde existen dos hombres sentados, los dos han amado, los dos han sufrido, los dos han tomado el tranvía, se ignoran, no saben que ambos viajan al encuentro de un hombre vestido de gris.

Este es el poema donde existen tres hombres sentados, tres hombres que hablan de un hombre que habrá de venir, un hombre que vestido de gris estará esperando el tranvía sentado en un banco no muy lejos de aquí.

Este es el poema en que cuatro hombres sentados se miran, pero ninguno se atreve  a pronunciar la palabra, la misma palabra que está ardiendo en sus labios desde el instante preciso en que cada uno de ellos se decidiera a venir.

Esperan, aguardan a un hombre que aún no ha tomado el tranvía, un hombre que está abriendo el armario y saca su traje y se ve en el espejo vestido de gris.

(Juan Carlos Mestre, La Poesía ha caído en desgracia, ed. Visor, 1992).

Y se quita el traje, lo dobla y guarda en el fondo del armario, elige un nuevo atuendo, y sale a bailar:

Posted in Castellano, En verso, Muffins, Te lo digo con una foto | 10 Comments

Un anaco dun poema sujo de Ferreira Gullar

Sé de Braga

É impossível  dizer
em quantas velocidades diferentes
se move uma cidade
a cada instante
(sem falar nos mortos
que voam para trás)
ou mesmo uma casa

onde a velocidade da cozinha
não é igual à da sala (aparentemente imóvel
nos seus jarros e bibelôs de porcelana)
nem a do quintal
escandarado às ventanias da época

e que dizer das ruas
de tráfego intenso e da circulação do dinheiro
e das mercadorias
desigual segundo o bairro e a classe, e da
rotação do capital
mais lenta nos legumes
mais rápida no setor industrial, e
da rotação do sono
sob a pele,
do sonho
nos cabelos?

(Ferreira Gullar, pseudónimo de José Ribamar Ferreira, Poema Sujo, Edição Babel. Lisboa, 2010. )

Posted in En verso, Muffins, Portugues, Te lo digo con una foto | 4 Comments

Riders on the storm

 July third marked the 40th anniversary of Jim Morrison´s death. It coincided with Moody´s downgrading of Portugal´s rating to junk, announcing that there was great risk the country would need a second round of official financing before it could return to capital markets. The forecasts of these rating agencies, which have alarmingly failed in several judgments (e.g their positive assessment of Lehmnan Brothers just before it burst or of Iceland) are surely not objective and responding to citizens´ interests. The European Commission President, Joao Barroso, has for the first time encouraged not to give credit to these agencies´ assessment. The EU has to be strong in not letting these agencies become the riders on the storm of this crisis.

Riders on the storm
Riders on the storm
Into this house we’re born
Into this world we’re thrown
Like a dog without a bone

Posted in , English, Europa/Europe/l'Europe!, Nothings | 5 Comments

De esperanzas y otros demonios


Cerrar tantas veces los ojos como espadas.
Contar hasta tres con más fuerza que mi cuerpo.
A quién culpo de que los deseos no se cumplan.

(Dejo en mi mano una flor por si aún prende en la noche).

 

 

Posted in En verso, Muffins, Te lo digo con una foto | 2 Comments

You have always been my lover

The Suit

I am locked in a very expensive suit
old elegant and enduring
Only my hair has been able to get free
but someone has been leaving
their handruff in it
Now I will tell you
all there is to know about optimism
Each day in hub cap mirror
in soup reflection
in other people’s spectacles
I check my hair
for an army of alpinists
for Indian rope trick masters
for tangled aviators
for dove and albatross
for insect suicides
for abominable snowmen
I check my hair
for aerialists of every kind
Dedicated as an automatic elevator
I comb my hair for possibilities
I stick my neck out
I lean illegally from locomotive windows
and only for the barber
do I wear a hat

El Traje

Estoy encerrado en un traje muy costoso
viaje elegante y duradero
Tan sólo mi pelo ha conseguido liberarse
pero alguien se ha dedicado a dejar
su caspa sobre él
Ahora voy a contaros
todo lo que se puede saber acerca del optimismo
Cada día en los espejos de los tapacubos
en el reflejo de la sopa
en las gafas de las demás personas
vigilo mi pelo
en busca de un ejército de alpinistas
de maestros del truco de la cuerda india
de aviadores enredados
de palomas y albatros
de insectos suicidas
de abominables hombres de las nieves
vigilo mi pelo
buscando funámbulos de cualquier calaña
Constante como un elevador automático
Peino mi pelo buscando posibilidades
Estiro el cuello
Me inclino ilegalmente sacando la cabeza por las ventanillas de los vehículos
y sólo cuando voy a la peluquería
me pongo sombrero 

(Leonard Cohen, Flores para Hitler, versión de A. Resines, ed. Colección Visor de Poesía, 2001)
Foto tomada en el MOMA, Nueva York

Enhorabuena, Leonard, ya ves cómo te queremos en España.

Posted in Castellano, En verso, English, Muffins, Te lo digo con una foto | 1 Comment

Oceanografía

Posted in , En verso, Galego, Muffins, Te lo digo con una foto | 4 Comments

Fóra do labirinto

Vin primeiro para recuperarme de tanto boureo, despois para acadar estudiar un pouco, por fin para descansar tamén, que falta fai. Non sei o que tén o Cabo de Gata- Níjar que sempre consegue a poesía meterse polos recunchos máis agochados. Hai quen dirá que se a paisaxe ou a tradición destas terras, outros que é a saída da rutina. Eu creo que é unha cuestión de fe ou de maxia (e de seguro que o café tamén tivo algo que ver no asunto). Tamén que os labirintos quedan lonxe, aquí ningúen queda preso, só hai mar e horizonte, e as feridas, as feridas sandan co sal do mar.

 

 

 

 

 

 

Cicatrices

As miñas mans arrastran follas

descobren a auga turbia e sen profundidade

murmuran verbas que rompen a súplica

entran as hedras debaixo das omoplatas

as cicatrices das ás caídas

Os cristais penetrándome

constrúen un puzzle

capaz de múltiples combinacións

Non existe alegría na busca
Aparecen redondas cicatrices

pequenas pistas que escondo entre a roupa

Recordo as feridas abertas
as miñas mans recoñecendo un corpo descomposto
devolvéndolle o sangue paralizado
lambéndoo para que entrase en calor
e cedese a cantrocha tronzada polas garras

Perdida

na mirada turbia

guindei o meu neno ó fondo do pozo

(Dentro do Labirinto, Branca Novoneyra, ed. Espiral Maior Poesía, 2009)

Posted in En verso, Galego, Muffins, Te lo digo con una foto, Viaxar - To Travel | 2 Comments

Caninos

Porque hoy llegan los bárbaros

Konstantinos Kavafis (1863-1933).

¿Qué esperamos en fila india en esta urbanización?

Hoy llegan los bárbaros.

¿Por qué está quemado el del 38
y operada la del 15 y ahora rompe al sonreír?

Porque hoy llegan los bárbaros.

¿Qué deporte practicarán todos juntos?

Cuando los bárbaros lleguen dictarán una nueva moda.

¿Por qué el presidente del banco dejó su lecho al alba,
y en la puerta suya espera ahora sentada
en su mecedora de teca,
su mujer, enjoyada y solemne?

Porque hoy llegan los bárbaros.
Nuestro presidente aguarda para recibir
a su vecino. Al que hará entrega
de un fajo de billetes y bonos. En él
hay muchos productos tóxicos e ininteligibles.

¿Por qué nuestros dos vecinos, el presidente y el otro, visten
como les da la gana;
y nosotros nos esforzamos por que nos identifiquen
como vecinos de esta urbanización?,
¿por qué no me queda mi camisa como a ellos?
¿por qué no puedo más, pero mucho más?

Porque hoy llegan los bárbaros;
y todas esas cosas aburren a los bárbaros.

¿Por qué no acuden, como siempre, los honrados trabajadores
a echar sus cuentas y cierres ?

Porque hoy llegan los bárbaros
que odian la proporción y las cuadraturas.

¿Por qué de pronto esa rabia
y tanto aullido agudo? (Cuánta gravedad en los sin-rostros.)
¿Por qué llena la multitud calles y plazas,
y piden casa, trabajo, futuro?

Porque la madrugada se precipicia y no llegan los bárbaros.
Y gente venida más allá de la frontera
afirma que ellos son los bárbaros.

¿Y qué será ahora de nosotros sin reconocer a los bárbaros?
Quizá ellos fueran nosotros después de todo.

Posted in Castellano, En verso, Muffins, Uncategorized | 4 Comments